NATURE and POETRY ( pagina 31 - poëzie 2008 ) webmaster - ria www.ria-nature-and-poetry.be     ......................................................................................... Mijn vorige webpagina SEASONS     2007 Home Over mijzelf POEZIE over: NATUUR en TUIN GEVOELENS en MAATSCHAPPIJ GENEGENHEID en LIEFDE RELIGIE en GEBED AFSCHEID en VERDRIET FOTO-GEDICHTEN PPS-VOORSTELLINGEN FOTO'S 2007 Blauwe luchten Lentebloeiers Witte voortuin Volop zomer Rozen in de tuin Herfst Winter VERHALEN Reisverhalen Andere Mijn Gastenboek   Naar intro 2008   .................................................... Poezie 2008 - Boeiende gedichten   Spiritualiteit       Met engelen te zingen   Ik heb de stilte aangetikt, Ik vroeg haar met weinig woorden of ik binnen rusten mocht, Want ik was zo moe van het lawaai van alledag; En de stilte liet me toe. En in de stilte heb ik water horen zingen in de beken; En langs rotsen floot de wind haar melodie; En aan de bomen ruisten bladeren hun taal; En heel de wereld leefde op in een biddend lied. Ik heb het mogen horen Toen ik daar te rusten zat in die genadetuin van God; Want ik was zo moe van het lawaai van alledag, Van het jachtige verkeer, de snelle tred; Van de chaos, van de herrie, van de haast. Maar dat is voorbij gegaan; Verzaligd heb ik in Gods stilte zijn stem beluisterd In het leven om me heen. Zelfs de allerkleinste kelen trillen klanken naar de wereld; Alle zielen, zelfs de bloemen zingen langzaamaan naar rust... Het is het wonder van de schepping! De godgegeven tonen van het leven, Geheiligd tot een lied, een hemels gezang... Ballades voor de engelen... Uit de weldaad van Gods stilte ben ik verkwikt teruggekeerd. auteur onbekend                      Adriaan Roland Holst   DE PLOEGER Ik vraag geen oogst; ik heb geen schuren - Ik sta in uwen dienst, zonder bezit - Maar ik ben rijk in dit: Dat ik de ploeg van uw woord mag besturen, En dat gij mij hebt toegewezen Dit afgelegen land en deze Hooge landouwen, waar - als in het uur Der schafte bij de paarden van mijn wil Ik leun vermoeid en stil - De zee mij zichtbaar is zoover ik tuur. Ik vraag maar een ding: kracht Te dulden dit besef, dat ik geboren ben In 't najaar van een wereld En daarin sterven moet - Gij weet hoe, als de ritselende klacht Van die voorbije schoonheid mij omdwerelt, Weemoed mij talmen doet Tot ik welhaast voor u verloren ben - Ik zal de halmen niet meer zien Noch binden ooit de volle schoven, Maar doe mij in den oogst geloven Waarvoor ik dien - Opdat, nog in de laatste voor, Ik weten mag dat mij uw doel verkoor Te zijn een ernstige ploeger op de landen Van een te worden schoonheid; eenzaam tegen Der eigen liefde dalend avondrood, - Die ziet beneden aan de sprong der wegen De hoeve van zijn deemoed, en het branden Der zachte lamp van een gelaten dood - Adriaan Roland Holst - 1917 (1888-1976)   HOME index poëzie 2008 intro 2008