Het geheel zal zo ongeveer een uur of twee in beslag genomen hebben.
Toen het reeds donker begon te worden, stapten drie totaal andere kinderen weer
de straat op. De oudste van de jongens droeg een pakje in een rode zakdoek geknoopt,
het waren nog van die lekkere zelfgebakken boterhammen met spekvet, voor het geval
er thuis nog hongerlijdertjes zouden zijn, zei grootmoeder.
De lompen had grootmoeder in een grote sjaal van haar gewikkeld, "die kon misschien nog
van pas komen voor de moeder", zo vertelde zij later.
Er is nog een slot, aan dit verhaal, maar dat doet nu niets ter zake.
Wat wel ter zake doet is dat die microbe van grootmoeder, om mensen zo daadwerkelijk
te helpen is overgegaan op verschillende van haar kinderen, ook op mijn moeder.
Zij, op haar beurt, heeft dit verder gezaaid in onze harten.
Dank grootmoeder, dank moeke, maar ook grootvader en mijn eigen vader, want ook zij
keurden die dienstbaarheid goed.
Ik schreef dit verhaal neer, op Driekoningen 2008.
Mijn moeder had het zo dikwijls verteld. Nu 88 jaar na het gebeuren vond ik dat het wel
eens mocht gepubliceerd worden, vandaar....
ria
Hieronder een reactie van een dame die het las en me schreef:
Ria,
ik heb net je verhaal gelezen over de zigeunerkinderen, het greep mij aan, je grootmoe
die zelf niet teveel had, deelde met die kinderen, ze waste ze dan ook nog, en daarbij
zorgde ze nog voor kleding, ik doe er mijn hoed voor af hoor.
je mag fier zijn op je grootmoeder, en later ook je moeder en op jezelf, zo zie je maar
dat zich inzetten voor... dikwijls met opvoeding te maken heeft.
lieve groeten
gustilpe
